دائما می گرییم!!
بسیاری از مردم فکر می کنند که فقط به هنگام اندوه، آدمی گریه اش می گیرد. اما آیا می دانید که هر یک از ما، در طول زندگی خود، حدود 250 میلیون بار اشک می ریزیم.
شاید از این گفته تعجب کنید. ولی اکنون دلیلش را خواهید خواند:
پلک چشم، قسمتی از پوست بدن است که تا خورده و مانند پرده ای که جلوی صفحه تئاتر بیاویزند، به کمک عضلات جلوی چشمان بالا و پایین می رود. حرکت پلک چشم به قدری سریع است که هرگز مزاحم دید ما نمی شود و ما غالبا حتی از حرکت آن نیز آگاه نمی شویم.
از هر شش ثانیه، پلک ما یک بار به هم می خورد.
در هر چشم یک غده اشکی وجود دارد که در قسمت بالا و کنار چشم قرار گرفته است. چند لوله باریک هم در آنجا هست که اشک را به پلک بالایی رسانده و سپس از لوله هایی دیگر، به بیرون سرازیر می شود.
هر بار که چشمک می زنیم، لوله های اشک مکیده می شوند و اندکی می تراوند. این کار برای آبیاری حدقه چشم است تا هیچگاه خشک نشود. اگر راستش را بخواهید، این کار هیچ فرقی با گریه کردن ندارد. زیرا در هنگام اندوه و گریه هم، چشمان ما درست همان کاری را انجام می دهند که زمان چشمک زدن و آرامش انجام می دهند.
آیا تا به حال دیده اید که گاهی چون انسان زیاد می خندد، از گوشه چشمش اشک سرازیر می شود؟
علت آن است که بر اثر خنده زیاد، عضلات ما غده های اشکی را می فشرند و از آنها اشک می گیرند.
ما همه می دانیم که پیاز نیز چشم را تحریک می کند و بدون اینکه اندوهی در کار باشد، اشک را بر روی گونه هایمان جاری خواهد کرد. زیرا از پیاز مواد فراری بیرون می جهد که با چشم سازگار نیست. از این رو همینکه به چشم می رسند، بدن ما به کمک اشک ریختن، آنها را از محوطه چشم بیرون می ریزند. پس بدین سان اشک، چشم را شستشو می دهد.
درباره دود نیز عینا این عمل تکرار می شود.
اما گریه ناشی از اندوه: جالب است بدانید که در میان تمام جانداران، فقط انسان است که احساسات خود را به وسیله ریختن اشک بیان می کند.
گریه ناشی از اندوه، کار انسانهای بسیار حساس و عاطفی است. هنگامی که نمی توانیم یا نمی خواهیم احساسات خود را با کلمات بیان کنیم، فعل و انفعالی در نهادمان صورت می گیرد که خود به خود اشکمان را سرازیر می کند.